วันนี้คิดเรื่องนึงขึ้นมาได้ว่า

บางที คนเราก็รักคนที่อยู่ในความคิดของเราเท่านั้นแหละ

รักภาพของคนนั้นที่เราสร้างขึ้นมา

รักความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อคิดถึง

รักโดยที่ไม่รู้ว่าตัวจริงของคนๆคนเป็นยังไง

จะเหมือนกับภาพที่เราสร้างไว้รึเปล่า

จะดีเท่ากับที่คิดมั้ย

หรือว่าจะรักได้มากกว่า

.....

แต่ถ้าตัวเป็น ๆ เค้าไม่ยอมอยู่ให้เราค้นหา

.....

แล้วจะทำยังไงได้

คิดถึง...

แต่ไม่ได้โทรหาใคร

แล้วก็ไม่มีใครโครหา

มีเรื่องอยากให้ฟังมากมาย

อยากบอกว่าคิดถึง

ด้วยอะไร ๆ อาจทำให้ไม่ได้บอก

หรือว่าได้บอกไปแล้วบ้าง

ก็อยากบอกว่า...

คิดถึง...

ถึงช่วงเวลารับปริญญากันอีกแล้ว  รู้สึกว่าตัวเองยังเด็กอยู่ เพราะเรามีรุ่นพี่ ฮ่าๆๆๆ ดีใจ ชอบถูกเรียกว่าน้อง แต่ปีนี้จะเป้นปีสุดท้ายที่จะร่วมในฐานะรุ่นน้องแล้ว แอบคิดว่างานรับปริญญานี่

มันช่างเวิ่นเว้อ ร้อน วุ่นวายเสียจริง เห็นงานแล้วโคตรไม่อยากร่วมงานอะไรแบบนี้เลย แต่เดี๋ยวก็จะหาว่าทำอะไรต่อต้านสังคมเกินไป แต่ก็อยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะมางานของเราบ้าง....

แล้วรับปริญญาเสร็จ ก็สอบกลางภาค นี่มันวิก้ฤตตตตตตตตตตตตตตตตตตต...ยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสืออะไรเลย แง๊ว ๆ อาจจะเพราะทำตัวเวิ่น ๆ มากเกินไป

หายตัวไปซักพัก ไปพัก ไปพัก ซักพัก เย่ออ...

สู้ต่อไปวัยรุ่นไทย

ปัจฉิมลิขิต (บ้าง)

เพลงนี้ให้เธอ (คนอ่าน)..