Na_Mu_Ri_n

ยังอยู่ ยังมีชีวิตอยู่

ที่อยู่ที่เคยให้ข้างล่าง บล๊อกมันเจ๊งอ่ะ

เลยเปลี่ยนบล๊อกใหม่และดำเนินชีวิต อัพเดตข่าวคราวอยู่เรื่อยมา

บล๊อกใหม่มีคนรู้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำมั้ง

นับคนที่ไม่คิดเข้าไปอ่าน เข้าไปเยี่ยมชมอีก

นักเขียน ก็อยากให้มีคนอ่านเนอะ

อ่านอย่างเดียว ไม่พอ ต้องฝากข้อความไว้ด้วย จะได้รู้ว่านี่รักกันจริง

คิดถึงทุกคนเลย ใครก็ตามที่เข้ามาอ่าน

คิดถึงกันบ้างนะ

 

http://mynamrin.blogspot.com/ 

 

แล้วเจอกัน ถ้าเรามีวาสนาต่อกันมากพอ

 

ไปพักผ่อนนอกอวกาศชั่วคราว

Message...

 

ใคร ๆ ก็ชอบได้รับแม้ดเสจกันทั้งนั้นแหละเนอะ

 

แต่ที่ชอบไปกว่านั้น

 

ก็คือแม้ดเสจที่ได้รับตอนที่หลับไปแล้ว

 

เพราะเวลาที่ตื่นเช้ามา เปิดมือถือเพื่อดูเวลา

 

ก็จะพบว่ามีแม้ดเสจที่ยังไม่ได้อ่าน

 

ชอบความรู้สึกในตอนนั้น

 

เหมือนกับว่าได้ตื่นขึ้นมาพบกับความคิดถึงของคนหนึ่ง ที่รอเราอยู่แล้ว

 

^^

 

เทคโนโลยีก็เป็นเรื่องที่ดีได้เหมือนกันนะ

 

วันนี้ไปพายัพกับพ่อ บังเอิญไปเจออาจารย์ที่รู้จัก เค้าทักเสียงดังใหญ่โตว่า อ้วนขึ้นนะนี่ หน้ากลมเชียว บลา บลา บลา แหม...มีมารยาทดีจริง ๆ

ติดใจไปประมาณ 4 วินาที แล้วก็ลืมมันไป ออกจะเคยชินกับการที่โดนทักว่าอ้วนขึ้นแล้ว ผ่านความร้อนใจจนไม่ร้อนใจแล้ว ยังไงตอนนี้ก็มีความสุขดี

ถ้าพอใจกับตัวเองแล้ว จะให้ใครมาทำให้เสียใจทำไม (แต่ยังไงถูกทักบ่อย ๆ มันก็ซึมซับที่จะคิดมากไปโดยปริยาย)

ก็ไม่อยากจะโทษหรือว่าร้ายคนที่ชอบทักกันแบบนั้น

วันนี้ได้อ่านเรื่องเกี่ยวกับความสุขมวลรวม ที่ท่านจิกมีพูดไว้ในการประชุมนานาชาติ คำนึงที่ติดใจ คือ ความกังวลในตนเอง

เมื่อมานั่งคิดดู คนเราเดี๋ยวนี้อาจจะมีความกังวลในตนเองมากเกินไป

เรามัวแต่สนใจว่า เราอ้วนไป ดำไป ขาวไป ผอมไป สูงไป เตี้ยไป ผมยาวไป ผมสั้นไป จนลืมที่จะกังวลในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคนอื่น เกี่ยวข้องกับชุมชน สังคมและโลกของเรา

เรากลัวว่าตัวเองจะดำลง ก็เลยทาครีมกันแดด

เรากลัวว่าเราจะไม่ผอมเท่านางแบบ เราก็เลยไดเอท

เรารู้ว่าอุณหภูมิของโลกมันสูงขึ้น  แต่ทำไมเรายังไม่ทำอะไร

เรารู้ว่าขยะกำลังจะล้นโลก แต่ทำไมเรายังไม่ทำอะไร

 

พอเรามีความกังวลในตนเองสูงมาก ๆ เข้า เราก็มุ่งแต่จะสร้างความเจริญในแง่ปัจเจกบุคคล

เราไขว่คว้าผลประโยชน์ ก็เพื่อตนเอง

ความผูกพันสึกซึ้งของตัวเรา ก็สิ่งแวดล้อม สังคมและโลกมนุษย์มันเลยถูกทำลาย

ทั้งหมดทั้งมวล มันน่าจะเริ่มจากการที่เราใส่ใจกับสิ่งที่เป็นปัจเจกมากเกินไป

เราเคยชินกับการแยกตัวออกมา ลบสิ่งอื่นออกไป แล้วเหรอแค่ตัวเอง

เนี่ย..

ขอด่วนสรุปด้วยการเอาความผิดไปลงที่เดส์กาต

ความคิดแบบนี้เห็นได้ชัดเลยว่ามาจากปรัชญาตะวันตก แนวคิดแบบตะวันตก

โทษเดส์กาต ว่าเป็นสาเหตุของโลกอันเบี้ยว ๆ นี้

(เดี๋ยวเดส์กาตอาจะลุกขึ้นมาจากหลุม แล้วมาทวงสิทธิในการคิด)

 I think therefor I am.

 

ปรัชญาตะวันตกส่วนใหญ่ ให้ความสำคัญกับตัวตนของมนุษย์มาก

อย่างแนวคิดของเดส์กาตเนี่ย ตัวตนก็คือสิ่งที่เหลืออยู่สุดท้ายเมื่อลดทอนทุกอย่างออกไปแล้วแม้แต่ร่างกายของเรา

ความคิดของเรา คือสิ่งที่ทำให้เราดำรงอยู่

ในขณะเดียวกัน ปรัชญาตะวันออกอย่างขงจื่อบอกว่า

ความเป็นตัวตนของเราไม่สามารถตัดสิ่งที่อยู่รอบตัวเราออกไปได้เลย  บริบททางความสัมพันธ์ในสังคม เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวตนของเราดำรงอยู่

และตัวเราคือตัวเราในฐานะส่วนหนึ่งของสังคม ไม่ใช่อะไรก็ไม่รุ้ที่ลอยอยู่เดี่ยว ๆ

 

และความคิดตะวันตก ๆ แบบนี้นี่เองที่พัฒนามาเป็นระบบทุนนิยมในที่สุด

 

ทุนนิยม เท่ากับ  กูนิยม

ค่านิยมกระแสหลัก มากลบกระแสด้อย

สิ่งที่คนกลุ่มหนึ่งไขว่คว้าดิ้นรนค้นหา ก็พยายามครอบงำทางความคิดกับคนที่คิดไม่เหมือนตน

 

(555ชักไปกันใหญ่จริงจริง)

 

คำถาม

 

แล้วเราจะทำยังไงกันดี

 

มาเริ่มจากการที่ลดความกังวลในตนเองก่อนดีมั้ย

 

คิดถึงตัวเองให้น้อยลง(ในเรื่องที่เป็นส่วนเกิน) คิดถึงคนอื่นให้มากขึ้นจะดีรึเปล่า

 

ถ้าการเลิกหมกมุ่นในตัวเองมันยากเกินไปจะทำยังไง

 

....

 

ก็ต้องช่วยกันยังไงล่ะ

 

ลดด้วยตัวเองไม่ได้  ก็ช่วยคนอื่นก็แล้วกัน

 

เริ่มจาก...

 

ลด ละ เลิก ทักคนอื่นให้สูญเสียความมั่นใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

 

พูดสิ่งดี ๆ ต่อกันเถอะ

 

ชีวิตมันไม่แน่นอน จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ รีบพูดสิ่งดี ๆ แก่กันเถอะ

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมมันหนาวอย่างนี้ฟระ

 

อากาศเย็นทำให้อารมณ์ดีมีความสุข

 

แต่ยามทุกข์ก็คือตอนอาบน้ำนี่แหละ...ทรมานสุด ๆ

 

มันไม่มีน้ำอุ่น

 

น้ำอุ่น

 

เอาน่ะ คิดซะว่า การอาบน้ำเย็นช่วยไม่ให้โลกร้อนขึ้น (เกี่ยวมั้ย)

 

ให้เข้ากับกระแส "ต้นไม้ใต้โลก" ที่ได้รับมาจากพี่เปตอง จากการจับของขวัญเมื่อวาน

ปีใหม่ ทำไมมันไวแบบนี้

 

แค่ยืนอยู่เฉย ๆ กระแสแห่งกาลเวลามันก็ไหลผ่านเราไปไม่หยุด

 

ตั้งชื่อเอ็มว่า "เริ่มต้นใหม่"

 

ก็มีคำถามว่า "อกหักอีกแล้วเหรอ"

 

ไม่เห็นจะเกี่ยวเลย

 

ชีวิตเราเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ ได้ตั้งหลายอย่าง

 

รวมทั้งเรื่องความรักด้วย

ขอให้มีความสุขกันนะทุกคน

 

ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย สำหรับปีใหม่นี้

 

ขอบคุณที่ยังไม่ทิ้งกันไปไหน

มีวันฝนตก ก็ต้องมีวันแดดออก  แม้ว่าแดดที่เมืองไทยจะแรงไปหน่อยก็ตาม

 

วันที่ท้อใจ หน้าต่างในหัวใจจมันเบลอ ๆ มองออกไปไม่เห็นข้างนอกเลย

 

แค่รอหน่อยพอฝนหยุด กระจกก็ใสวิ้ง เห็นข้างนอกสวยงามสว่างตา

 

แต่ก็มีวันที่ฝนตก ตกหน้าบ้านเราที่เดียว ไม่เห็นจะมีใครเดือนร้อนไปกับเราเลย.....

 

หรือว่านั่นมัน ภาพลวงตา!

 

สิ่งลวงตา และสิ่งลวงใจ

 

หลับตาปี๋ ชั่วอึดใจ พอลืมตา ฟ้าก็สดใสเหมือนเก่า

 

ใครจะทำร้ายเราได้เท่าเราทำร้ายใจตัวเอง.....

 

เซียมซีใบที่ 39

 

 

แปลว่าอะไร...ตกลงนี่มันดีหรือไม่ดี....ขอความคิดเห็นหน่อย